Przejdź do głównej zawartości

"Pada śnieg, pada śnieg..."

Witam serdecznie wszystkich tu zaglądających (naprawdę bardzo mi miło!). Tak, to jest kolejny post. Co prawda ostatnio dawno nic tu nie było, choć książkę, o której będę dziś pisać przeczytałam jakiś czas temu, ale złapała mnie typowa „blokada twórcza” i zdałam sobie sprawę, że im dłużej nie piszę, tym pisać nie chce mi się bardziej (w sumie to nie tyczy się tylko pisania, ale również czytania książek), prowadzący bloga być może mnie zrozumieją. ;)
Być może jeszcze nie zauważyliście, ale wstawiłam „wklejkę na bloga” z lubimyczytać.pl, a jeśli zauważyliście to wiecie, że dziś będę pisać o książce pt. „W śnieżną noc”. Na wstępie muszę jeszcze napisać, że zgrałam się z czasem na czytanie książki. Już z tyłu okładki można wyczytać, że akcja dzieje się w Wigilię, w miasteczku Gracetown, w czasie zimy stulecia. Co prawda czytałam tę pozycję po świętach, ale śnieg się pojawił i dalej trzyma. Słowem (a właściwie dwoma) klimat idealny!

Tytuł: W śnieżną noc
Autor: Maureen Johnson, John Green, Lauren Myracle
Liczba stron: 336
Kategoria: młodzieżowe
Wydawnictwo: Bukowy Las

Książka dzieli się na trzy romantyczne opowiadania, napisane przez trzech ww. autorów, których akcja rozgrywa się w miasteczku Gracetown w okresie świąt Bożego Narodzenia.


Pierwsze z nich to „Podróż wigilijna” autorstwa Maureen Johnson. Opowiada o Jubilatce (ta książka ma chyba najbardziej nietypowe imiona wśród historii, które mogły wydarzyć się naprawdę), która z powodu dość nietypowych zdarzeń musi spędzić święta u dziadków. Oczywiście podróż się nie udała i główna bohaterka postanowiła opuścić pociąg i przejść się do Waffle House, gdzie spotkała Stuarta. Oczywiście nie mogło zabraknąć Debbie, czyli dość nietypowej mamy, Stuarta, która jest bardzo miłą i uprzejmą osobą, a nawet aż za bardzo. Myślę, że na miejscu Jubilatki również czułabym się skrępowana w jej obecności… (Ja naprawdę nie rozumiem co sławne osoby mają z chodzenia z szarymi myszkami, jestem w stanie zrozumieć miłość itp. albo korzyść jako pomoc w nauce, ale jeśli spotykają się tylko na imprezach publicznych (jakieś zawody itp.) i prawie wcale nie mają czasu na siebie i oboje są inteligentni… naprawdę nie rozumiem).

Drugie opowiadanie nosi tytuł „Bożonarodzeniowy cud pomponowy”, a jego autorem jest John Green. Czytając je poznacie przygodę trzech młodych ludzi: Diuk, Tobina i JP (no sami widzicie imiona są dość nietypowe, co prawda pierwsze to przezwisko no, ale dowiadujemy się o tym dopiero gdzieś w środku historii). Jak można wywnioskować z tytułu nie zabraknie też cheerleaderek. A! Pojawi się również „Twister”, czytałam tę książkę drugi raz i po raz drugi zastanawiałam się czy to ta gra z wielką płachtą z kolorowymi kółkami i prawdopodobnie to właśnie ta gra. Jeśli miałabym wybrać opowiadanie, które najmniej przypadło mi do gustu to najprawdopodobniej, byłoby właśnie to, choć wcale nie jest złe!

                                                         „ - Och - westchnęła.
                                                           - Dobre „och”? - upewniłem się.
                                                           - Najlepsze „och” na świecie.”
                                                                                                          „Bożonarodzeniowy cud pomponowy” John Green

„Święta patronka świnek” Lauren Myracle to historia opowiadająca o dziewczynie, Addie, która tęskni za swoim chłopakiem Jebem, a kryje się za tym dość nietypowa historia. Pewnie się zastanawiacie co do tego mają „świnki” prawda? A no jedna z przyjaciółek głównej bohaterki, poprosiła ją o odebranie świnki ze sklepu zoologicznego i z tym również wiąże się historia.

Muszę wspomnieć o tym, że pomimo iż każde z tych opowiadań dotyczy innych bohaterów to wszystkie się w pewien sposób łączą i całkiem fajną zabawą było łączenie faktów, czy dane postacie to te same postacie czy to tylko te same imiona.
Style autorów są przyjemne i lekkie, i klimatyczne. Opowiadania czyta się szybko, choć raczej specjalnie nie wciągają. Nie znajdziecie tutaj zwrotów akcji godnych książki przygodowej, jest to bowiem książka o życiu, może i trochę przesłodzona, ale gorzki smak również tu znajdziecie. Myślę, że mogę polecić ją z czystym sumieniem, jako książkę lekką, na chwilę odpoczynku.

Komentarze

Warto zajrzeć!

"Duma i uprzedzenie" Jane Austen

Wybaczcie mi moją długą nieobecność, to miejsce wciąż sprawia mi wiele radości i nie zamierzam go opuszczać, ta długa nieobecność wynikała raczej z mojego dość słabego gospodarowania czasem wolnym. Na szczęście rok szkolny ma się ku końcowi, więc więcej czasu na czytanie i inne przyjemności przybywa! Dziś chciałam Wam opowiedzieć o książce znanej, ale nie przez wszystkich czytanej, a szkoda, bo bardzo dobrej. 

Najbardziej pokręcona zagadka kryminalna, z którą miałam okazję się zapoznać!

Coraz bardziej upewniam się w przekonaniu, że jednak mam nosa do książek. I pewnie dlatego tak rzadko trafiam na potworki. "Siedmiu mężów Evelyn Hugo" Taylor Jenkins Reid wpadło mi w oko jakiś czas temu i czułam, że mi się spodoba. Sięgnęłam i się zdecydowanie nie rozczarowałam (a pewne wymagania były), o czym możecie poczytać tutaj. "Siedem śmierci Evelyn Hardcastle" Stuarta Turtona też już jakiś czas było na moim celowniku, a tak bardzo byłam ciekawa tej historii, że sama postanowiłam ją zakupić, i co? Zdecydowanie nie żałuję.

Antybohater w literaturze dziecięcej

Mieliście tak kiedyś, że za dzieciaka nie sięgnęliście po zachwalaną serię, bo nie mieliście pojęcia, że istnieje, i wiedząc, że wielu ludzi zaczytuje się w niej po dziś dzień, postanowiliście zrobić to teraz? Ja miałam tak ze Zwiadowcami i niestety rozczarowałam się. Nie zrozumcie mnie źle, uważam, że to jest naprawdę w porządku historia, ale czułam to, że jest ona skierowana do młodszego czytelnika i nie potrafiłam się przy niej bawić. I myślę, że gdybym czytała ją parę lat wcześniej albo teraz po raz drugi, z sentymentem, to mogłabym być kolejną fanką Johna Flanagana. I sądziłam, że nie znajdę nic w literaturze dziecięcej, co by przypadło mi do gustu, jednak dzisiaj przychodzę z dowodem na to, że da się napisać książkę dla dzieci, która oczaruje dorosłych.
Dodam jeszcze, że od Brandona Sandersona nic innego nie czytałam, więc nie znajdziecie tutaj żadnych porównań do innych jego dzieł, ani nic w tym stylu. Postanowiłam zacząć właśnie od tej serii przygodę z nim, bo nie łączy się ona…