Przed państwem detektyw Lord!

Jako wielka kociara wiedziałam, że prędzej czy później skuszę się na najnowszą książkę Katarzyny Bereniki Miszczuk. Kryminalna zagadka z perspektywy kota? Na samą myśl czułam, że to może być dobra historia. W dodatku bardzo lubię jeśli książka zawiera w sobie humor, a ta reklamowana  jest jako komedia kryminalna, więc liczyłam na wyborną lekturę.

Tytuł: Ja cię kocham, a ty miau
Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk
Liczba stron: 352
Kategoria: kryminał
Wydawnictwo: W.A.B.

Wszystko zaczyna się, gdy Alicja otrzymuje zaproszenie do udziału w konkursie. Jeden z pośród dziesięciu uczestników zostanie spadkobiercą pana Śmietańskiego, człowieka bardzo tajemniczego, o którym krążą plotki, że handluje obrazami.

Dość szybko akcja zawęża się do dworku Śmietańskiego, jego pana, dziesięciu uczestników, służby i Lorda. Lord to kot brytyjski, który jest niezwykle wierny i zakochany w swojej pani Ali. Jest on narratorem tej historii, więc wszystko co widzimy, widzimy jego oczami. Bardzo spodobała mi się kreacja tej narracji, ten niezwykły czworonożny detektyw przykuwał niezwykłą uwagę do czystości swojego futerka, a także do zwykłego jedzenia jak na typowego kota przystało. Nie rozumiał też co tak naprawdę się dzieje wokół niego, a wiedział, że dzieją się dziwne rzeczy, bo ludzie zaczynają znikać, tylko jak dać o tym znać swojej pani?

Bardzo lubię historię, w których wszystkich bohaterów poznajemy od razu. Ja cię kocham, a ty miau jest właśnie historią tego typu. Czytelnik może sam spróbować rozwiązać zagadkę dziwnych rzeczy mających miejsce w dworku, nie obawiając się, że pod koniec pojawi się ktoś odpowiedzialny za to wszystko. Wszyscy podejrzani są na miejscu i na wszystkich podejrzanych oko ma Lord.

Można by pomyśleć, że skoro aż tylu bohaterów odgrywa tutaj dość istotną rolę, to zostaną porządnie wykreowani. Jednak ja do ostatnich stron miałam problem z ich nazwiskami i choć wiedziałam, że wśród uczestników jest wegetarianka i młody wiking, to za Chiny nie mogłam przypasować charakterystycznych cech do imion. Jedynie Ala została wykreowana naprawdę wyraźnie, ale być może można to zrzucić na narratora, który był w niej zakochany.

Myślę, że historia ta może zaciekawić nie tylko kociarzy, ale też i ludzi zainteresowanych wszelkiego rodzaju sztuką. W trakcie pobytu u Śmietańskiego uczestnicy mieli wykonywać dzieła pasujące do danej tematyki. Autorka skrupulatnie opisywała wszystkie momenty związane ze sztuką używając dość technicznego słownictwa z perspektywy zupełnego laika. Na szczęście pod koniec książki można znaleźć przypisy wyjaśniające te pojęcia.

Choć jest to kryminał, to pewnie fani kryminałów nie będą szczególnie zachwyceni jeśli nie przymkną oka na tego nietypowego narratora. Sama zagadka nie jest szczególnie odkrywcza, a i po przeczytaniu pozostają pewne pytania dotyczące wątków, które zostały pokończone dość pobieżnie. I być może znowu można to zwalić na Lorda, który jako kot nie widzi wielu rzeczy, które widział by typowy detektyw, ale widzi inne rzeczy, na które my nie zwrócilibyśmy uwagi.

Krótko mówiąc, to książka typowo rozrywkowa, przy której raczej nie poćwiczycie swoich umiejętności detektywistycznych. Warto wziąć to pod uwagę przed sięgnięciem po nią. Myślę, że powinna przypaść do gustu szczególnie kociarzom. Ja jako jeden z nich jestem naprawdę usatysfakcjonowana i mogę przyznać, że Lord odwala całą robotę w tej historii. Ale jako czytelnik uważam, że to była po prostu przyjemna lektura, ale nic ponad to.