Przejdź do głównej zawartości

"Coraz większy mrok" Colleen Hoover

Hej, hej! Strasznie tutaj pusto ostatnio, nieprawdaż? Ja wiem, że blogerka ze mnie straszna, bo nie dość, że nie piszę regularnie, to jeszcze jak już obiecuję, to tego nie wykonuję. Ale co się odwlecze, to nie uciecze i drugą część ostatnio przeczytanych lektur jeszcze kiedyś zobaczycie, bo tę moją kartę zaległych recenzji trzeba kiedyś wyczyścić. Mam też wiele ciekawych rzeczy do polecenia, więc podsumowania ostatnich miesięcy też wyczekujcie. ;) Dzisiaj już o książce przeczytanej we wrześniu, w ramach klubu czytelniczego zacytowane. Przede wszystkim chce zaznaczyć, że jest to moja pierwsza książka Collen Hoover, więc nie mogę ocenić tej pozycji na tle innych. Po za tym raczej nie czytam książek tego typu, więc dzisiaj z perspektywy osoby, która wyszła ze swojej strefy komfortu. 


Tytuł: Coraz większy mrok
Autor: Colleen Hoover
Liczba stron: 320
Kategoria: thriller
Wydawnictwo: Otwarte


Lowen Asleigh jest niepopularną pisarką. Pewnego dnia, w dość nieprzyjemnych okolicznościach, poznaje Jeremy'ego Crawforda. Sprawy się komplikują, gdy okazuje się, że mężczyzna chce zatrudnić główną bohaterkę, aby ta dokończyła bestsellerową serię, której nie może skończyć sparaliżowana żona.

Totalnie nie wiedziałam czego mam spodziewać się po tej powieści. W dużym stopniu mnie zniesmaczyła, chyba pierwsza książka, której się to udało swoją drogą, ale koniec końców wystawiłam jej te siedem gwiazdek uznając za całkiem dobrą pozycję z świetnym zakończeniem. Ale po kolei. 

Ciekawym motywem zawartym w tej powieści jest książka w książce. Przez te ponad trzysta stron na przemian śledzimy losy Lowen i maszynopis będący autobiografią Verity Crawford, w którym zaczytuje się główna bohaterka. Dwie całkiem odmienne rzeczywistości. Życie młodej Asleigh jest życiem typowego człowieka, przeżywa różne emocje, ale wszystko w normalnych ilościach, za to historia żony Jeremy'ego jest przepełniona erotyzmem, również ohydnymi zdarzeniami, które odpychały i szokowały, ale zarazem przyciągały. Przyznam, że sceny z Lowen interesowały mnie znacznie mniej niż autobiografia Verity i tylko czekałam aż będę mogła poznać kolejny rozdział maszynopisu, bo było w nich coś diabolicznego, ale także bardzo, bardzo ludzkiego, od tej złej strony, do której każdy z nas woli się nie przyznawać.

Świetną sprawą jest również klimat tej książki. Większość zdarzeń ma miejsce w starym i dość ponurym domu Crawfordów. Akcja rozwija się naprawdę bardzo powoli, jednak cały czas czuć, że coś wisi w powietrzu i czytelnik tylko czeka aż dowie się o co chodzi. I to rozwiązanie akcji było po prostu dobre. Wyjaśniło wiele rzeczy, ale również pozostawiło z kolejnymi pytaniami, przede wszystkim co było prawdą, a co nie? Nie będę ukrywać, że znajdziecie tutaj naprawdę sporo scen erotycznych, ja osobiście za nimi nie przepadam, dlatego z początku nie podobała mi się ta książka, przeglądając opinie innych czytelników znalazłam kilka, którym również to przeszkadzało. Nawet nie sądziłam, że coś może zmienić mój wyrok, jednak okazuje się, że właśnie temu zakończeniu się to udało, po dobrnięciu do ostatnich stron wszystko się ładnie ułożyło i powstała spójna historia. Jest to zdecydowanie jeden z tych przykładów, które udowadniają, że warto czytać do końca.

Jeśli chodzi o bohaterów, to pewnie nikogo nie zaskoczy, że raczej się z nimi nie polubiłam. W końcu autorka przedstawia ich w ludzki, niewyidealizowany sposób, nie zapominając również o tej mroczniejszej stronie. Śledziłam ich losy z pewnym zażenowaniem, ale i z zaciekawieniem, które znacznie się powiększyło pod koniec tej historii. 

Nie wiem czy autorka użyła jakichś typowych thrillerowych szablonów, nie wiem czy takie zakończenia to chleb powszedni w tym gatunku,  jednak zdecydowanie mogę przyznać, że jest to naprawdę specyficzna lektura, o której nie zapomnę tak szybko. Nie mogę jej polecić z czystym sumieniem, bo zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy będą w stanie dobrnąć do końca, a to jest właśnie najlepsze co ma do zaoferowania ta książka. Dlatego jeśli już się skusicie, to nie odkładajcie jej, a końcówka powinnam Wam to wynagrodzić.

Książka bierze udział w wyzwaniu Olimpiada Czytelnicza 

Komentarze

  1. Jestem bardzo ciekawa tej książki! Uwielbiam książki Colleen i uwielbiam thrillery :D Chociaż mimo wszystko trochę się boję, jak w porównaniu z jej świetnymi romansami wypadnie thriller.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że Ci się spodoba. :P Romansu tutaj też trochę jest, ale jej typowych romansów nie czytałam, więc nie mam porównania. ;)

      Usuń

Publikowanie komentarza

Za każdy komentarz dziękuję!
Staram się odwiedzać wszystkich moich czytelników!

Warto zajrzeć!

"Duma i uprzedzenie" Jane Austen

Wybaczcie mi moją długą nieobecność, to miejsce wciąż sprawia mi wiele radości i nie zamierzam go opuszczać, ta długa nieobecność wynikała raczej z mojego dość słabego gospodarowania czasem wolnym. Na szczęście rok szkolny ma się ku końcowi, więc więcej czasu na czytanie i inne przyjemności przybywa! Dziś chciałam Wam opowiedzieć o książce znanej, ale nie przez wszystkich czytanej, a szkoda, bo bardzo dobrej. 

Najbardziej pokręcona zagadka kryminalna, z którą miałam okazję się zapoznać!

Coraz bardziej upewniam się w przekonaniu, że jednak mam nosa do książek. I pewnie dlatego tak rzadko trafiam na potworki. "Siedmiu mężów Evelyn Hugo" Taylor Jenkins Reid wpadło mi w oko jakiś czas temu i czułam, że mi się spodoba. Sięgnęłam i się zdecydowanie nie rozczarowałam (a pewne wymagania były), o czym możecie poczytać tutaj. "Siedem śmierci Evelyn Hardcastle" Stuarta Turtona też już jakiś czas było na moim celowniku, a tak bardzo byłam ciekawa tej historii, że sama postanowiłam ją zakupić, i co? Zdecydowanie nie żałuję.

Antybohater w literaturze dziecięcej

Mieliście tak kiedyś, że za dzieciaka nie sięgnęliście po zachwalaną serię, bo nie mieliście pojęcia, że istnieje, i wiedząc, że wielu ludzi zaczytuje się w niej po dziś dzień, postanowiliście zrobić to teraz? Ja miałam tak ze Zwiadowcami i niestety rozczarowałam się. Nie zrozumcie mnie źle, uważam, że to jest naprawdę w porządku historia, ale czułam to, że jest ona skierowana do młodszego czytelnika i nie potrafiłam się przy niej bawić. I myślę, że gdybym czytała ją parę lat wcześniej albo teraz po raz drugi, z sentymentem, to mogłabym być kolejną fanką Johna Flanagana. I sądziłam, że nie znajdę nic w literaturze dziecięcej, co by przypadło mi do gustu, jednak dzisiaj przychodzę z dowodem na to, że da się napisać książkę dla dzieci, która oczaruje dorosłych.
Dodam jeszcze, że od Brandona Sandersona nic innego nie czytałam, więc nie znajdziecie tutaj żadnych porównań do innych jego dzieł, ani nic w tym stylu. Postanowiłam zacząć właśnie od tej serii przygodę z nim, bo nie łączy się ona…