Przejdź do głównej zawartości

Filmowy Melonik #3: anime

Fanem kultury japońskiej jakoś specjalnie nie jestem, ale przyznam, że ciekawi mnie ona. Komiksy jakie czytałam we wczesnym dzieciństwie to głównie te o Kaczorze Donaldzie czy o Myszce Miki. Raczej nigdy nie czytałam nic od prawej do lewej, więc nie miałam większej styczności z mangą. Postanowiłam obejrzeć jednak dwa anime mające więcej niż jeden odcinek, dziś chciałam się z Wami podzielić moimi wrażeniami na ich temat. Uprzedzam, że znawcą sztuki tego typu nie jest i nie zwracam większej uwagi na kreskę, a z tego co się orientuję, dla niektórych to ma znaczenie.

1. Mahō Shōjo Madoka Magica


Madoka jest prawdopodobnie pierwszym anime mającym więcej niż jeden odcinek, które obejrzałam w całości, w moim życiu, jednak pewnie zastanawiacie się dlaczego w ogóle postanowiłam dać szansę tej japońskiej animacji. Spieszę z wyjaśnieniami, przekonał mnie ten post <klik>, w skrócie, autorka nie zna nikogo, komu by się to anime nie podobało, skusił mnie również czas trwania Madoki. Mianowicie składa się ona jedynie z 12 około 24 minutowych odcinków. Z początku podchodziłam do tego anime sceptycznie, sądziłam, że jest średniakiem, ale końcówka była mocna, najpierw jest tam miło i fajnie, a potem mrocznie, koniec końców miło wspominam Madokę. O czym w ogóle jest to anime?  W dużym skrócie o dziewczynach, które walczą z wiedźmami. Z wiedźmami, które żyją w takich dość nietypowych labiryntach, sceny walk również są dość nietypowe, cała ta otoczka związana z wiedźmami jest intrygująca. W trakcie pisania tego posta słucham sobie soundtracku z Madoki, musicie wiedzieć, że ścieżkę dźwiękową ma ona bardzo dobrą, przynajmniej dla mnie. Jakby ktoś chciał posłuchać <klik>.

2. Death Note


Z drugim anime, o którym chciałabym Wam dziś co nieco opowiedzieć, wiążę bardziej emocjonalne wspomnienia. Z tych dwóch Death Note bardziej przypadł mi do gustu, do tego stopnia, że chciałam załatwić sobie mangę. Trochę czasu minęło od momentu, kiedy obejrzałam ostatni odcinek, teraz już nie odczuwam tak wielkich emocji, ale pamiętam, że wciągnęłam się tak bardzo, że chciałam więcej i więcej, i żeby inni też oglądali, abym mogła z nimi o tym pogadać. Mój zapał trochę przygasł parę odcinków przed końcem, pewnie ci co oglądali domyślają się dlaczego, zakończenie też nie zrobiło na mnie jakiegoś większego wrażenia, po prostu końcówka była taka trochę na siłę, ale i tak warto obejrzeć, bo większość jest naprawdę wspaniała. To anime to historia pewnego chłopaka, Lighta Yagami'ego, który pewnego dnia znajduje Notatnik Śmierci, jak się pewnie domyślacie nie jest to zwyczajny notatnik. Jeśli się wpisze do niego imię i nazwisko danej osoby i pomyśli o niej, to ta osoba umrze. Oczywiście nagłe zgony nie zostają niezauważone, do akcji wkracza policja i pewna bardzo tajemnicza postać, zwana L. Light i L to dwie bardzo inteligentne osoby stojące po dwóch stronach barykady, które próbują poznać tożsamość przeciwnika. Ich walkę, która bynajmniej nie jest fizyczna, ogląda się z prawdziwą przyjemnością, naprawdę! 

Oba wyżej opisane anime polubiłam i mogę je Wam z czystym sumieniem polecić! To drugie bardziej przypadło mi do gustu, jednak to pierwsze wcale nie jest złe. Oba nie są długie, bo mają 12 i 37 około 24 minutowych odcinków, może się skusicie?

A może już o nich słyszeliście i mieliście okazję obejrzeć?

Komentarze

  1. Ja nie przepadam za anime i pewnie poleciłabym przyjaciółce, ale rzadko zdarza się coś, czego ona jeszcze nie czytała :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem, może jednak kiedyś spróbujesz, bo te dwa są naprawdę dobre. :P

      Usuń

Publikowanie komentarza

Za każdy komentarz dziękuję!
Staram się odwiedzać wszystkich moich czytelników!

Warto zajrzeć!

"Duma i uprzedzenie" Jane Austen

Wybaczcie mi moją długą nieobecność, to miejsce wciąż sprawia mi wiele radości i nie zamierzam go opuszczać, ta długa nieobecność wynikała raczej z mojego dość słabego gospodarowania czasem wolnym. Na szczęście rok szkolny ma się ku końcowi, więc więcej czasu na czytanie i inne przyjemności przybywa! Dziś chciałam Wam opowiedzieć o książce znanej, ale nie przez wszystkich czytanej, a szkoda, bo bardzo dobrej. 

Najbardziej pokręcona zagadka kryminalna, z którą miałam okazję się zapoznać!

Coraz bardziej upewniam się w przekonaniu, że jednak mam nosa do książek. I pewnie dlatego tak rzadko trafiam na potworki. "Siedmiu mężów Evelyn Hugo" Taylor Jenkins Reid wpadło mi w oko jakiś czas temu i czułam, że mi się spodoba. Sięgnęłam i się zdecydowanie nie rozczarowałam (a pewne wymagania były), o czym możecie poczytać tutaj. "Siedem śmierci Evelyn Hardcastle" Stuarta Turtona też już jakiś czas było na moim celowniku, a tak bardzo byłam ciekawa tej historii, że sama postanowiłam ją zakupić, i co? Zdecydowanie nie żałuję.

Antybohater w literaturze dziecięcej

Mieliście tak kiedyś, że za dzieciaka nie sięgnęliście po zachwalaną serię, bo nie mieliście pojęcia, że istnieje, i wiedząc, że wielu ludzi zaczytuje się w niej po dziś dzień, postanowiliście zrobić to teraz? Ja miałam tak ze Zwiadowcami i niestety rozczarowałam się. Nie zrozumcie mnie źle, uważam, że to jest naprawdę w porządku historia, ale czułam to, że jest ona skierowana do młodszego czytelnika i nie potrafiłam się przy niej bawić. I myślę, że gdybym czytała ją parę lat wcześniej albo teraz po raz drugi, z sentymentem, to mogłabym być kolejną fanką Johna Flanagana. I sądziłam, że nie znajdę nic w literaturze dziecięcej, co by przypadło mi do gustu, jednak dzisiaj przychodzę z dowodem na to, że da się napisać książkę dla dzieci, która oczaruje dorosłych.
Dodam jeszcze, że od Brandona Sandersona nic innego nie czytałam, więc nie znajdziecie tutaj żadnych porównań do innych jego dzieł, ani nic w tym stylu. Postanowiłam zacząć właśnie od tej serii przygodę z nim, bo nie łączy się ona…