"Wybacz mi, Leonardzie" Matthew Quick

Dlaczego czytam powieści opowiadające o życiu codziennym zwykłych ludzi? Przecież nie pojawiają się tam mityczne stwory czy specjalne moce. Jednym powodem jest chęć spędzenia miło czasu, nie mam nic przeciwko książkom opowiadających o kolejnych nastolatkach i ich szkolnych problemach (głównie miłosnych). Drugim powodem jest chęć utożsamiania się z bohaterem, znalezienia swojej bratniej duszy. Przynajmniej mnie łatwiej się utożsamiać z kimś kto nie ma władzy nad ogniem, a pod łóżkiem nie trzyma smoka. Dziś chciałam opowiedzieć Wam o książce, która w pewien sposób do mnie trafiła.

Tytuł: Wybacz mi, Leonardzie

Autor: Matthew Quick

Liczba stron: 408

Kategoria: młodzieżowe

Wydawnictwo: Otwarte

Leonard Peacock nie jest zwykłym nastolatkiem, a jego plany na spędzenie osiemnastych urodzin, również do najzwyklejszych nie należą. Zamiast wyjść gdzieś z kolegami, chłopak postanawia popełnić morderstwo, a później samobójstwo.

Przyznam się, że kompletnie nie wiedziałam czego spodziewać się po tej książce. Przed sięgnięciem po tę pozycję nie dowiedziałam się o czym dokładnie ta książka będzie opowiadać. Choć gdzieś podświadomie zdawałam sobie sprawę, że to nie będzie taka zwykła młodzieżówka, to raczej nie sądziłam, że poruszy ona tak trudny temat jakim jest samobójstwo. I nie jest to tylko liźnięcie tego tematu, powiedziałabym, że jest to główny temat tej pozycji i co ważne, autor poradził sobie z nim. Historia nie jest przerysowana, wręcz przeciwnie wydaje się całkiem realistyczna.

"Dzieci znęcające się nad kolegami zawsze są popularne.

Dlaczego?

Ludzie kochają siłę."

Leonard jest inny niż rówieśnicy, większość czasu spędza sam lub ze starszym sąsiadem, oglądając stare filmy, bo jego mama, żyje w świecie mody i spędza wiele czasu poza domem. Jego odpowiedzi, w szkole, nie pokrywają się z kluczem, bo myśli nieszablonowo. Zdarza mu się wsiąść do metra i podążać za dorosłymi ludźmi. Brakuje mu nadziei na lepsze jutro. Leonard jest postacią inteligentną, która nie chce podążać za innymi, chce zrozumieć świat, nie jest postacią, która irytuje czytelnika. Czytając, w pewien sposób wręcz utożsamiałam się z głównym bohaterem, rozumiałam go, więc książka nie była mi obojętna.

Przypisy są jedną z rzeczy, za którymi niespecjalnie przepadam w książkach (zwłaszcza jeśli zajmują aż pół strony), ta pozycja sprawiła jednak, że nawet je polubiłam. W "Wybacz mi, Leonardzie" znajdziecie ich bowiem całkiem sporo, są one takimi wtrąceniami głównego bohatera, mającymi na celu coś wyjaśnić, uściślić.

Przeczytanie tej powieści nie zajmuje wiele czasu, bo rozdziały są niedługie, a historia Leonarda ciekawa i realistyczna, do tego stopnia, że rozumiałam postępowanie głównego bohatera, nie był on takim nastolatkiem, który postanawia targnąć się na swoje życie z byle powodu. Jedyną ważniejszą rzeczą, która mogła być troszkę inna, jest zakończenie, to które znajdziecie w tej książce nie jest złe, jednak można się go domyślić. Mnie "Wybacz mi, Leonardzie" naprawdę się spodobało i szczerze mogę tę książkę polecić, zwłaszcza ludziom, którzy czekają na lepsze jutro.

Książka bierze udział w wyzwaniu Olimpiada czytelnicza
Cytat pochodzi ze strony 290 z książki "Wybacz mi, Leonardzie", której autorem jest Matthew Quick