"Kolor magii" Terry Pratchett

Powoli zabieram się za moją listę 19 książek na ten rok, więc dziś o pierwszym tomie Świata Dysku. O książce, za którą zabierałam się już prawie rok, w tym pół roku czekania aż pojawi się w bibliotece (ludzie, nie bójcie się oddać książki, jeśli termin minął!), aż w końcu moja cierpliwość się skończyła i postanowiłam zainwestować w ebooka. Potem zdałam sobie sprawę, że w mojej szkolnej bibliotece znajdują się wszystkie (albo prawie wszystkie tomy), także z drugą częścią nie było już problemów, ale przyznam, że jest to ostatnie miejsce gdzie spodziewałabym się znaleźć Świat Dysku. Czy u Was też szkolne biblioteki są tak fajnie wyposażone?

Tytuł: Kolor magii

Cykl: Świat Dysku
Tom: 1
Autor: Terry Pratchett
Liczba stron: 208
Kategoria: fantastyka
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Do Ankh-Morpork przyjeżdża pierwszy w dziejach Świata Dysku turysta. Spotykając pewnego czarodzieja zwanego Rincewindem postanawia wynająć go jako przewodnika. I wszystko byłoby zupełnie normalne, gdyby rzecz ta działa się na każdym innym świecie i gdyby obcokrajowiec nie posiadał wielkiego kufra pełnego złota z wieloma małymi nóżkami, zwłaszcza, że mówiąc łagodnie, Ankh-Morpork to nie jest miasto, w którym wszyscy się kochają, a sprawiedliwość jest najważniejsza.

Kolor magii został podzielony na kilka absurdalnych przygód tej dwójki kompanów. I od razu mówię, że humor Pratchetta to humor, który zupełnie mi odpowiada i jest chyba pierwszą książką, która serio potrafiła mnie rozbawić. Sam świat jest genialnie wykreowany i podziwiam to jak bardzo autor potrafił przedstawić go jako przeciwieństwo naszego. Nie szukając daleko mamy dysk, a nie kulę. Mamy też kilka ciekawych scen z perspektywy bogów, które potrafią dać do myślenia.

Bardzo spodobała mi się też kreacja bohaterów. W prawie każdej książce główny bohater to osoba odważna, wspaniała, z jakimiś mocami, która po prostu wzbudza sympatię i podziw. Zdecydowanie nie można tego powiedzieć o Rincewindzie, który został wywalony ze szkoły magii (choć nie do końca można go za to winić), jest potwornym tchórzem i generalnie raczej nie chciał pomóc Dwukwiatowi z dobroci serca, a raczej przez zawartość kufra, a później przez sam kufer (a raczej zagrożenie, którym był). Sam turysta, to osoba która wierzy w świat idealny i nie zdaje sobie sprawy, że wszyscy chcą go wykorzystać na każdym kroku. I choć obie kreacje są dość nietypowe, to w pewnym sensie polubiłam te postacie, choć z pewnością nie polubilibyśmy się w realnym świecie, jednak mają w sobie coś, co sprawia, że przyjemnie śledzi się ich losy. 

Inną postacią, którą również polubiłam, jest Śmierć i wszystkie sceny z nią są naprawdę dobre i nie wiem w jaki sposób to wytłumaczyć, to po prostu trzeba przeczytać, co bardzo motywuje mnie do sięgnięcia po cykl o śmierci (Świat Dysku to jedna seria, ale w jej skład wchodzi kilka mniejszych serii).

W tej książce absurd goni absurd, a zostało to wszystko tak dobrze przedstawione, że czytelnik tylko przewraca kartki z ciekawością chcąc wiedzieć czym go jeszcze autor zaskoczy. Wiem też, że w wielu książkach absurd jest czymś negatywnym, sama nie lubię jak z rękawa wyskakuje coś, co drastycznie zmienia losy bohaterów, jednak nie u Pratchetta. Bo cały jego świat taki jest i przez wszelkie niespodziewane zabiegi nie czujemy, że równowaga danego uniwersum została zachwiana.

Bardzo polecam, nie wiem czy dobrze zrobiłam zaczynając od tej części, ale nie żałuję, bo i ona potrafiła przekonać mnie do sięgnięcia po kolejne tomy. To jest tylko dwieście stron i to takiej nietypowej fantastyki, która może się spodobać również antyfanom tego gatunku, dlatego po prostu polecam samemu sprawdzić. "Kolor magii" to jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w tym roku i mam nadzieję, że pozostałe tomy będą równie dobre, jak nie lepsze, a jest ich z czterdzieści, więc naprawdę liczę na świetną zabawę!

Książka bierze udział w wyzwaniu Olimpiada Czytelnicza 

Jest to też jedna z książek z mojej listy 19 książek na ten rok.