"Persepolis" Marjane Satrapi

Być może zastanawiacie się, co mnie skłoniło do przeczytania powieści graficznej, w końcu jest to pierwsza, którą możecie znaleźć na Meloniku. I to jeszcze znanej jako Kanon komiksu. Zupełnie nie w moim stylu, prawda? Jednak, jak to mówią, warto próbować nowych rzeczy, więc kiedy została mi ona polecona i okazało się, że nawet jest dostępna w bibliotece, postanowiłam się skusić.

Tytuł: Persepolis

Autor: Marjane Satrapi

Liczba stron: 354

Kategoria: powieść graficzna

Wydawnictwo: Egmont Polska

Persepolis to graficzna autobiografia Marjane Satrapi. Kobiety urodzonej w Iranie i żyjącej w czasie rewolucji irańskiej. Z czasem jednak wyprowadziła się ona do Wiednia, aby wrócić po paru latach. 

Z pewnością Persepolis nie jest książką wesołą. Pokazuje ona jak wyglądało życie w Iranie całkiem niedawno, mówi o wydarzeniach, o których się nie mówi i robi to w przystępny sposób, bo inaczej przyswaja się historię w postaci suchych faktów, a inaczej z perspektywy osoby, która żyła w trakcie tych wydarzeń. Przyznam, że przed sięgnięciem po tę krótką historię tego kraju, zupełnie nie wiedziałam co tam się wydarzyło. A działo się źle, bardzo źle.

Przykre, a zarazem bardzo prawdziwe jest również to, jak autorka została potraktowana, gdy przyjechała do Europy. Współcześnie nasze uprzedzenia też mają wielki wpływ na relacje z ludźmi, zwłaszcza z obcokrajowcami spoza naszego kontynentu. Bojąc się o nasze życie nawet nie zastanawiamy się, przez co musieli przejść inni.

Warto również zaznaczyć, że Marjane Satrapi nie pomija wstydliwych faktów, nie wybiela swojego życia, bo zdecydowanie nie było ono idealne. Opisuje swoje błędy i przyznaje się do nich, nie próbuje ich przed nami ukryć, a musicie mi uwierzyć na słowo, że były w jej życiu momenty, które niekoniecznie stawiały ją w pozytywnym świetle.

Cała historia podzielona jest na cztery części, które możecie znaleźć w czterech osobnych broszurkach lub w jednej ponad 300 stronicowej "cegiełce". Ilustracje nie są dziełami sztuki, jednak fakt, że są czarno-białe i ich prostota, podkreślają historię w nich zawartą.

Myślę, że jest to naprawdę dobra lektura. Nawet jeśli to nie są do końca Wasze klimaty, to warto bliżej przyjrzeć się tej powieści. Nie jest to lektura, którą czyta się głównie dla przyjemności, a raczej dla zdobycia nowych informacji. I nie jest to lektura na tydzień czy dwa. Jest to powieść graficzna, więc czyta się ją bardzo szybko, a opowiada o istotnych sprawach, o których współcześnie nie mówi się za wiele. Po prostu warto poświęcić te parę godzin.

Książka bierze udział w wyzwaniu Olimpiada Czytelnicza.