Krąg kandydatek się zawęża, czyli o „Elicie”

Jakiś czas temu na blogu pojawiła się recenzja pierwszej części „Selekcji”, w której wspominałam o tym, że będę kontynuować serię, po mimo tego, że niespecjalnie mnie wciągnęła.  I w sumie nie żałuję. Druga część (w moich oczach) wypadła lepiej, dlaczego? O tym poniżej.

Uwaga, mogą się pojawić spojlery do części pierwszej!

Tytuł: Elita

Cykl: Selekcja

Tom: 2

Autor: Kiera Cass

Liczba stron: 328

Kategoria: młodzieżowe
Wydawnictwo: Jaguar

Zostało 6 dziewczyn. 6 kandydatek. Każdej zależy na przystojnym księciu bądź koronie, która wygra?

America główna bohaterka, a zarazem narratorka, dalej boryka się z wyborem tego jedynego. Jeden jest bliskim przyjacielem, drugi bogatym księciem. I właśnie tak mniej więcej wygląda główny wątek. Ale, ale! W tej części pojawiło się więcej wątków pobocznych. To właśnie w „Elicie” rywalizacja nabrała nowego wymiaru. Pojawiły się zadania do wykonania i rozszerzono wątek z rebaliantami (który wciąż mnie ciekawi). Liczba dziewczyn drastycznie się zmniejszyła, skutkiem czego można poznać je lepiej, bo autorka mogła poświęcić im miejsce w książce więcej czasu, co jak dla mnie jest plusem. W pierwszej części niespecjalnie odróżniałam dziewczyny, w drugiej jest to o niebo łatwiejsze.

Bohaterowie niespecjalnie się zmienili, tzn. nie przybyło ich za wielu, ale wielu odeszło. Dalej możemy śledzić losy Amy i jej rodziny, losy rodziny królewskiej czy pozostałej piątki dziewcząt. I choć każdy jest w miarę rozbudowany to razi mnie trochę to, że paru bohaterów jest złych w stosunku do głównej bohaterki. Każdy wróg jest wrogiem z jakiegoś powodu, a tu niespecjalnie to widać. Po prostu nikt nie jest do bólu zły, jedni są bardziej źli inni mniej, no wiecie w normalnym życiu ludzie znajdują się gdzieś po środku zła i dobra.

Historia rozwija się powoli, czasem szybciej, czasem wolniej i choć znalazło się parę ciekawych wątków to irytujące bywały momenty kiedy, bohaterowie robili naprawdę głupie rzeczy. Choć przez większość książki spodziewałam się kto wygra, zastanawiałam się jak autorka rozwiąże wątek tuż przed końcem i chyba to rozwiązanie nie za bardzo wpadło w mój gust, było takie naciągane, że tak to ujmę (jeśli przeczytacie zrozumiecie o co mi chodzi).

Sama książka nie jest zła, ale nie jest też powalająca. Czyta się ją lekko i przyjemnie, nie trzeba się przy niej specjalnie skupiać. Znajdziecie tu schematy takie jak w większości młodzieżówek, ale  jeśli czytaliście pierwszą część i spodobała Wam się, to myślę, że i ta się Wam spodoba, bo jak wcześniej wspomniałam, dla mnie „Elita” wydaje się lepsza.